.....
.....................
............................................
มันควรเป็นวันที่เหมาะสำหรับการนอนที่สุด
บรรยากาศที่เย็นเนิบ ๆ บวกกับเสียงแอร์ตัวแม่ที่น่าจะผ่านสงครามโลกครั้งที่สองมาพร้อม ๆ กับเจ้าของอพาร์ทเม้นท์ที่หล่อนเช่าอยู่มาร่วมสามปีึนั้นส่งเสียงครางหึ่ง ๆ เหมือนเป็นเพลงกล่อมเด็กเวอร์ชั่น ด๊อท ด๊อท แอนด์ริทึ่ม ยังไงยังงั้น
เสียงนั้นดังลอดผ้าห่มนวมผืมบางที่ห่อได้แต่เฉพาะแหนมท่อนบนยกเว้นขาท่อนล่างอันอวบอ้วนเปลือยเปล่า เข้าไปก่อกวนอยู่ในโสตประสาทของผู้เป็นเจ้าของ ซึ่งนอนกองอยู่ท่ามกลางบรรดากองวัสดุเหลือกินหลากหลายสปีชี่ ไม่่ว่าจะเป็น กระดาษห่อช็อกโกแลตสารพัดชนิดที่ประโคมซื้อหมดไปร่วมสามร้อยเมื่อวานนี้ ซองมันฝรั่งทอดที่เหลือเศษซากก้นถุงเล็กน้อย ขวดน้ำอัดลมรสซ่าที่ขาดตลาดไปนานโขในช่วงน้ำท่วมใหญ่ รวมไปถึง..รวมไปถึง.....
"กริ๊งงงง..กริ๊งงงง...กริ๊.....งงงงงง"
โอ้ยยย...นิรชาขมวดคิ้ว เมื่อเสียงโทรศัพย์มือถือที่อุตส่าห์ตั้งไว้เบาสุดแทรกขึ้นมาท่ามกลางจังหวะบรรเลงของเครื่องปรับอากาศตัวแม่ ภาวนาให้มีใครบางคนโทร.ผิด หรือถอดใจวางสายไปเองเหมือนทุกครั้งที่มันดัง แต่ดูเหมือนจะไม่เป็นผล เพราะไอ้เจ้าโทรศัพย์เจ้ากรรม ก็ยังคงส่งเสียงกรีดร้องเหมือนเสียจริต ต่อเนื่องกันเป็นครั้งที่สี่ และห้า และหก....
"อือ..โหล..."
"ยัยนิ....นี่แกอย่าบอกนะว่าเพิ่งจะตื่น นี่มันจะเที่ยงอยู่แล้วนะยะ" เป็นดังคาด เพราะเสียงที่ลอดมาจากปลายสายคือหนึ่งในไม่กี่คนที่หล่อนคิด
"อือ...."
"ยังจะมาอืออีก ลุกเดี๋ยวนี้เลยแก อีกยี่สิบนาทีชั้นจะไปรับ"
"รับไปไหนอ่ะ ชั้นไม่ไปนะ" หญิงสาวงัวเงีย ๆ ตอบ..ใครจะไปไหนกับใครก็ช่างเถอะ โลกจะแตก ฟ้าจะถล่มหรือดินจะทลายหล่อนก็จะไม่ขยับตัวไปจากตำแหน่งที่จีพีเอสปักหมุดไว้ตรงนี้ทั้งนั้น "..ไม่ต้องมารับชั้นนะ"
"ไม่ได้ วันนี้เป็นตายยังไงแกก็ต้องไปกับชั้นล่ะ"
"ไม่ไปได้มั้ยอ่ะ ชั้นง่วงอยากนอนทั้งวันเลย ขอร้องงงง.."
"แกจะใช้เวลานอนเปลือง กินเปลือง อีกกี่เดือนห๊ะ หมดเวลาแล้วย่ะ..ลุกขึ้นเดี๋ยวนี้เลย แล้วก็ย้ายก้นอ้วนๆ ของแกเข้าไปอาบน้ำแต่งตัวซะ ชั้นไม่มีเวลาไปนั่งรอแกแต่งตัวนานนักหรอกนะยะ เดี๋ยวไปไม่ทันนัดน่ะ"
"นัดกับใคร นัดกับแกก็ไปคนเดียวสิ จะลากชั้นไปด้วยทำไมอ่ะ"
"เถอะน่า ไปกับชั้นหน่อยเถอะแก...." อีกฝ่ายกล่อม " ..เพื่อนชั้นน่ะเค้ามีงานเลี้ยงเล็ก ๆ เปิดร้านกาแฟใหม่ อยู่แถว ๆ ไม่ใกล้ไม่ไกลบ้านแกนั่นแหละ ชั้นอยากให้แกรู้จักเค้าไว้ เผื่อมีอะไรจะได้ช่วยเหลือกันได้ ..อีกไม่กี่วันชั้นก็จะไม่อยู่เมืองไทยแล้วนะ ขืนทิ้งแกจมอยู่กับไอ้ความทุกข์แบบเนี้ย แกจะแกล้งให้ชีวิตแต่งงานชั้นห่อเหี่ยวตามไปด้วยใช่มะ"
นิรชาถอนหายใจเฮือกใหญ่แบบนึกขึ้นได้..จริงสินะ อีกแค่ไม่ถึงสองเดือน เพื่อนรักก็จะแต่งงานเป็นฝั่งเป็นฝากับว่าที่คุณสามีซึ่งเป็นฝรั่งตาน้ำข้าวแล้ว แถมยังต้องย้ายนิวาสถานไปอยู่ต่างประเทศกับครอบครัวอีกด้วย ทิ้งไว้แต่นิรชาซึ่งแทบจะไร้ญาติขาดมิตรในเมืองหลวงนี่แหละ
"ไม่อยากไปเลย..." หล่อนยังแอบประท้วงเล็ก ๆ แล้วก็ต้องรีบเอาโทรศัพย์ออกจากหู เมื่ออีกฝ่ายปรี๊ดสวนมาว่าเหลือเวลาให้เตรียมตัวแค่สิบนาทีเท่านั้นนะ ก่อนทางนั้นจะตัดสายทิ้งไปดื้อ ๆ ซะอย่างนั้น
..แก้วหูแทบแตกแน่ะ..เฮ้อ..
หญิงสาวขมวดคิ้ว หายใจแรง ๆ เพื่อรวบรวมกำลังใจอีกหน่อย ตลบผ้าห่มออกจากตัว ก่อนพลิกแหนมอุดมไขมันจากท่านอนคว่ำมาเป็นนอนหงาย กวาดสายตามองเพดานห้องซึ่งเริ่มจะอุดมหยากไย่แล้วก็ต้องนิ่งสนิทไปอีกอึดใจ..นี่หล่อนละเลยไม่ได้เก็บกวาดห้องหับนานเท่าไหร่แล้วน้อ...แล้วที่สุดก็บังคับตัวเองให้ลุกขึ้นนั่งอย่างยากเย็นเป็นที่สุด
หัวฟู หัวฟู หัวฟู..สภาพไม่ต่างอะไรกับสิงโตที่เพิ่งจะกรำศึกมาหมาด ๆ
เฮ้อ....
ไม่เห็นจะอยากไปไหนสักนิด โลกนี้นี่มันเป็นยังไงกันน๊า ถึงได้จ้ำจี้จำไชกับชีวิตของหล่อนนัก
ชั่วโมงนี้นิรชาอยากเป็นดักแด้..อยากเป็นหนอนตัวเล็กที่มีปลอกปกป้องตัวเองไว้สักหลาย ๆ เดือนหน่อย หล่อนเฝ้ารอคอย..รอคอยให้ความรู้สึกซึมเศร้าที่เกาะกินอยู่ในใจนั้นเจือจางลงและงอกปีกออกมาเป็นผีเสื้อที่จะบินหนีออกไปสู่โลกกว้าง
แต่ดูเหมือนจะเป็นไปไม่ได้ เพราะยิ่งเก็บตัวไม่ยอมออกไปไหน ตัวหล่อนก็นับวันจะยิ่งขยายออกข้างจนแม้จะมีปีกสักสามคู่ก็คงบินไม่ขึ้นซะงั้น
นิรชาเหลือบมองเงาตัวเองในกระจกบานยาวที่ตั้งพิงไว้ข้างห้อง..หล่อนแทบไม่รู้ว่าคนที่มองตอบกลับมานั่นคือใคร เพราะเท่าที่เห็นก็มีแต่ผู้หญิงผมยาวกระเซอะกระเซิง ตัวอวบอ้วน ที่มีแววตาแสนเศร้าแถมหมู่นี้สิวที่่ไม่สาวก็เริ่มผุดขึ้นผุดลงแบบเอาแน่เอานอนไม่ได้ซะงั้น
น่าเกลียดพิลึก..นิรชาคอตก นอกจากถูกแฟนทิ้งแล้วยังกลายสภาพเป็นยายหมูขึ้นอืดอุดมสิวอีก ชีวิตมันจะมีอะไรรันทดไปกว่านี้มั้ยล่ะนี่..
นึกถึงสภาพตัวเองก่อนหน้าที่จะมาจบเห่ด้วยอาการของคนหมดแรงใจแบบนี้แล้ว นิรชาก็ให้เจ็บจี๊ดขึ้นมาอีก อายุก็ไม่ใช่น้อย ๆ แล้วนะ ยังจะมีหน้าอกหักรักคุดอวดคนอื่นอีกหรือ
6 ปีที่ผ่านมาเหมือนหล่อนใช้เวลาไปอย่างสูญเปล่า
"ชั้นมันโง่.." นึกถึงตัวเองเมื่อสองเดือนก่อนแล้วนิรชาก็ยิ่งอดรู้สึกเหมือนตัวเองไร้ค่าลงไปทุกทีไม่ได้
"แกน่ะไม่ได้โง่หรอก แต่นายนั่นน่ะมันงี่ แกเข้าใจมะ.." ยัยนาริน ลากเก้าอี้มานั่งตรงหน้าหล่อนที่เอาแต่โทษตัวเองทั้งคราบน้ำตาในวันที่เรื่องทุกอย่างมันฟ้องตัวของมันเองอย่างปิดไม่มิด "..ถ้ามันไม่งี่ มันไม่ไปทำผู้หญิงอื่นท้องจนต้องยอมเปิดปากขอเลิกกับแกหรอก รู้ไว้ด้วย"
"เป็นเพราะชั้นไม่ยอมมีอะไรกับเ้ค้าใช่มั้ยวะ" นิรชาช้อนดวงตาฉ่ำน้ำขึ้นมองเพื่อน "เค้าถึงไปมีคนอื่น"
"เออ..จะว่างั้นก็ได้ แต่เคสแบบเนี้ยะ ชั้นว่าหมอนั่นอ่ะ ใกล้ใครก็เขมือบคนนั้นมากกว่าว่ะ คนเราอ่ะนะ ถ้ารักกันจริง เรื่องเซ็กส์น่ะมันรอได้ จะรีบร้อนมีกันไปไหน พรุ่งนี้โลกจะแตกรึไงห๊ะ"
นิรชาสะอื้น..
"แล้วนี่แกจะเอายังไงอ่ะ..งานการไม่ไปทำตั้งหลายวันละ ส่งใบลงใบลาบ้างรึเปล่า"
นิรชาสั่นหน้าพรืด ขี้มูกตันจมูกซะจนต้องคว้ากล่องกระดาษทิชชู่มากอดอีก "..ชั้นจะลาออก"
"หา..ลาออก !!!" นารินร้องซะเสียงดังคับห้อง "จะบ้าเหรอแก..ลาออกแล้วแกจะทำไรกิน นี่อายุอานามก็ไม่ใช่น้ัอย ๆ กันแล้วนะยะ สามสิบสามสามสิบสี่กันเข้าไปแล้ว ยังจะมีหน้าลาออกอีกเหรอ ลาออกตอนนี้จะไปทำอะไรกินยะ"
"ชั้นจะกลับบ้านนอก..." นิรชาคิดถึงแม่ขึ้นมาจับใจ หล่อนอาจจะลงท้ายด้วยการไปรับช่วงร้านขายของชำเล็ก ๆ ในหมู่บ้านที่แม่เป็นเจ้าของอยู่ก็ได้ "....ไม่รู้จะอยู่ไปทำไม ไอ้เมืองหลวงเฮงซวยนี่"....พรืด...แล้วหล่อนก็ลงท้ายด้วยการสั่งน้ำมูกอีกรอบ ไอ้ทิชชู่บ้านี่ก็เหมือนกัน จะยุ่ยอะไรนักหนา..แพงก็แพง ฮืออ..
"โธ่เอ๊ย..แก.." นารินโคลงหัวอย่างเห็นใจระคนสิ้นหวังกับสภาพของคนที่อยู่ตรงหน้า "..เอาเหอะ แล้วค่อยว่ากัน ออกก็ออก..แต่ไอ้เรื่องกลับบ้านนอกนั่น คิดดูอีกทีละกัน ถ้ายังเหนื่อยอยู่ก็พักก่อน ชั้นว่าคนที่ไม่ฟุ่มเฟือยอย่างแกน่าจะอยู่ได้อีกสักพักใหญ่ ๆ เลยแหละ"
นิรชากวาดสายตามองไปรอบ ๆ ห้อง..จริงสินะ ตลอดเกือบสิบห้าปีที่ผ่านมานี่ หล่อนทำแต่งาน งาน แล้วก็งาน น้อยครั้งมากที่จะเอาเงินซื้อหาความสุขให้ตัวเอง ไม่ว่าจะเป็นเสื้อผ้า หน้า ผม หรือแม้แต่การออกเดินทางท่องเที่ยว ตามความฝันเมื่อครั้งวัยเยาว์ เมื่อไหร่กันนะ ที่ตัวตนของเด็กหญิงแก้มยุ้ยเมื่อวันวานหายไป กลายเป็นผู้ใหญ่พุง(เกือบ)พลุ้ยหน้าเหี่ยวสิวเขลอะเพราะถูกแฟนทิ้งแบบนี้
"แล้วก็เลิกซะที ไอ้เรื่องโทษตัวเองว่าเป็นคนผิดนี่..ท่องไว้ว่าแกน่ะดีเกินไปกว่าจะไปตกหลุมร่องปล่องชิ้นกับไอ้ผู้ชายสั่ว ๆ นั่น เข้าใจเปล่า.."
นิรชาห่อไหล่ที่ตกลู่ลงไปอีก..คำสั่งของเพื่อนเหมือนจะกลับมาดังก้องอยู่ในหู ซ้ำแล้วซ้ำเล่า..จริง ๆ แล้วยอมรับว่าตลอดสองเดือนที่ผ่านมานี้หล่อนก็ดีขึ้นมากนะ จากที่เคยร้องไห้ติดต่อกันเป็นวัน ๆ ถามตัวเองซ้ำแล้วซ้ำอีกว่าตัวเองผิดตรงไหน ก็เหลือแค่ความซังกะตาย เหี่ยวเหงา และประทังชีวิตอยู่กับคลังอาหารหวานคาวที่อัดกันเข้ามาทดแทนความว่างเปล่าในใจนั่น
แต่ดูเหมือนความว่างเปล่าที่ล้อมกรอบด้วยความเศร้าของหล่อนมันจะเป็นโพรงที่ลึกจนเกินไป เพราะแม้ว่าหล่อนจะถมลงไปเท่าไหร่ก็ดูเหมือนมันจะไม่เคยเต็มตื้นขึ้นมารเลยแม้แต่น้อย
"ปิ๊งป่อง..." มัวแต่นั่งซึมกระทือคิดถึงเรื่องราวที่ผ่านมาของตัวเอง ยังไม่ทันได้ขยับตัวลุกไปไหน จู่ ๆ เสียงยัยนารินก็ดังขึ้นหน้าประตูซะงั้น "..เปิดประตูซะดี ๆ นังหนู ไหนดูสิว่าแต่งตัวสวยพร้อมออกจากถ้ำรึยัง"
นิรชายกมือขึ้นเกาหัวแกรก ๆ รู้ตัวว่าเดี๋ยวหล่อนต้องโดนบ่นแน่ เรื่องที่ยังไม่ยอมแม้แต่จะลุกไปอาบน้ำล้างหน้า แล้วก็จริงดังคาด..
"อะไรเนี่ยยยยยยยย...." นารินทำหน้าตูมส่งเสียงจิ๊จ๊ะทันทีที่เห็นสภาพหัวฟูฟ่องของนิรชา "..นี่แกยังไม่ได้อาบน้ำอาบท่าอีกเหรอ"
"อือ..."
"ไม่ไหวเลยแก นี่ชั้นอุตส่าห์รีบบึ่งมาทำซากอะไรเนี่ย แล้วนี่อะไรเนี่ย..." นารินกวาดสายตาไปรอบ ๆ ห้อง "..ครัวไทยที่จะไปครัวโลกแวะมาอยู่ในห้องแกรึไง ทำไมไอ้อาหารขยะสารพัดอย่างถึงได้มากองอยู่ในห้องแกเต็มไปหมดแบบนี้หา"
"ก็มันหิว.." นิรชาแก้ตัว..ทั้ง ๆ ที่ความจริงหล่อนก็ไม่ได้หิวอะไรขนาดนั้นหรอก แต่ที่ซื้อของกินสารพัดอย่างมาตุนไว้ในห้องเนี่ย ก็เพราะขี้เกียจออกไปพบเจอโลกภายนอกบ่อย ๆ มากกว่า แถมเวลากินมันก็ทำให้หล่อนรู้สึกเหมือนลืมความทุกข์ได้ชั่วคราว ถึงมันจะเป็นวิธีการหนีปัญหาและความทุกข์ร้อนแบบไม่ถูกวิธีนักก็เถอะ
นารินโคลงหัวอย่างอ่อนใจในตัวเพื่อน ก่อนจะก้มลงเก็บซองนั่นนู่นนี่โน่นเดินไปใส่ถังผงที่อยู่มุมห้อง ใช้เท้าเขี่ย ๆ กวาด ๆ กองผ้าห่มออกให้พ้นทาง แล้วก็จัดแจงลากนิรชาไปส่งถึงประตูห้องน้ำ
"เอ้า..ชั้นให้เวลาแกสิบนาที ย้ำ..แค่สิบนาทีเท่านั้นนะยะ อาบน้ำแปรงฟันแต่งตัวให้เรียบร้อย ถ้าขืนยังโอ้เอ้อยู่ล่ะก็ ชั้นจะลากแกออกไปข้างนอกทั้งขี้ตาแบบนี้แหละ จริง ๆ สิเอ้า.."
อ่านต่อตอนที่ 2
.........................................ทดสอบ............................................
(เดี๋ยวมาเขีัยนต่อค่ะ แว่บออกไปทำงานก่อน 555+)
ไม่มีความคิดเห็น:
แสดงความคิดเห็น